پس از استقبال بی‌نظیر در روز اول فروش، «نقطه سر خط» ویژه‌نامه آموزشی ماه‌نامه فرهنگی سیاسی حیات چاپ دوم رسید.

«نقطه سر خط» ششمین جزوه فرهنگی قرارگاه نشریات حیات بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در جهت تقویت مهارت‌های حرفه‌ای روزنامه‌نگاری جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی منتشر شده بود که با استقبال بی‌نظیر در همان شب اول فروش (غرفه قرارگاه حیات در شب آخر مراسم فاطمیه اول هیات میثاق با شهدای بسیج دانشگاه امام صادق علیه‌السلام) به چاپ دوم رسید.
این جزوه به طور خاص به مهارت مهم «یادداشت‌نویسی» پرداخته است. تیتر یک این ویژه‌نامه «چگونه یک یادداشت خوب برای مطبوعات بنویسیم؟» است.
در کنار آموزش یادداشت‌نویسی برای نشریات، آن‌چه سردبیران و نیز طراحان نشریات (دانشجویی) باید بدانند، آورده شده است تا مجموعه مناسبی برای تولید حرفه‌ای‌تر نشریات دانشجویی و آماتور فراهم آید.

«یادداشت چیست؟»، «قسمت‌های مختلف یک یادداشت»، «تیترنویسی»، «نوآوری»، «عکس نویسنده»، «اشاره‌نویسی»، «میان‌تیتر»، «سوتیترنویسی و نکات مرتبط»، «اینفوگرافیک»، «انسجام در یادداشت‌نویسی»، «پس از نگارش»، «نکات تکمیلی»، «ویراستاری و نگارش»، «آن‌چه یک سردبیر باید بداند»، «گرافیک مطبوعاتی» و «رویکرد پرونده‌ای» عناوین بخش‌های اصلی این جزوه هستند.

برای تهیه این جزوه به دفتر نشریه حیات، جنب قرارگاه روح‌الله مراجعه کنید.
هم چنین، جزوه فرهنگی شماره 7 (یادداشتهای حجت الاسلام دکتر حسین سوزنچی، دانش‌آموخته و استاد بسیجی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام) که به نقد دینی در حکومت اسلامی پرداخته است، در هفته آینده بازنشر می‌گردد.

با یک ضمیمه و پنج پرونده در گفتمان انقلاب اسلامی

شماره 61 ماه‌نامه فرهنگی سیاسی حیات منتشر شد

نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در شماره جدید 76 صفحه‌ای خود از هفت بخش و پنج پرونده‌ویژه تشکیل شده است. این پرونده‌ویژه‌ها به نقد بسیج دانشجویی، گفتمان خانواده و انقلاب، اولین بسیج دانشجویی کشور، پرونده سایبری شهدای راه علم و آینده‌پژوهی نظام جهانی می‌پردازند.

در این شماره «حیات» آثار و گفتارهایی از حضرت امام روح‌الله، امام خامنه‌ای، آیت‌الله شهید دکتر بهشتی، جرج گالوی، صادق محصولی، حسین فدایی، دکتر عطاءالله بیگدلی، محمدمهدی سیار، علی‌محمد مودب، حامد حسن، ادمیت یاردیم، پرویز شیخ‌طادی، علی نادری، رحمان یاسی، مجتبی باباخانی، محمدجواد نیک‌روش، حمید بالایی، میلاد عرفان‌پور و... به چشم ‌می‌خورد.

از تغییرات این شماره می‌توان به اضافه شدن بخش‌های جدیدی در سرویس پاتوق تحت عنوان‌های چهارسو، گردش‌گری ارزشی، «چند می‌گیری بازی کنی؟»، بوستان حیات و... اشاره کرد که گفتمان انقلاب اسلامی را در قالب‌های متنوعی چون سینما و تلویزیون، برنامه‌ریزی شهری و سبک زندگی، رسانه‌های جدید و سنتی و... پی‌گیری‌ می‌کند.

کتاب ضمیمه شماره جدید ماه‌نامه حیات در تکمیل پرونده‌ویژه‌های مجله به نقد امت حزب‌الله از منظر سبک زندگی ولایی اختصاص دارد. محمد جبارپور، فرمانده سابق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در کتاب «لاف عشق»، به سوالاتی مانند «اگر ولایت فقیه را حذف کنیم، چه تغییری در زندگی ما رخ خواهد داد؟» می‌پردازد.

شایان توجه است طرح روی جلد این شماره، با تیتر درشت «در انتظار شهدای علوم انسانی» و تیتر ریز «چرا دانشمندی از علوم انسانی شهید نمی‌شود؟» به شهدای راه علم اختصاص یافته است که جای خالی شهدای علوم انسانی در آن به چشم می‌خورد!

گفتنی است حیات، رتبه اول نشریات برتر دانشجویی کشور است که به کوشش دانشجویان بسیجی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام منتشر می‌شود. این مجله در سومین دهه فعالیت خود با سرلوحه قرار دادن امر ولی معظم فقیه مبنی بر این‌که باید «نشریات بسیج دانشجویى جزو پُرمایه‌ترین و غنى‌ترین نشریات باشد كه هر دانشجویى یا هر استادى یا هر كسى بیرون از محیط دانشگاه آن را نگاه كرد، از آن استفاده كند.» در پی تبیین گفتمان انقلاب اسلامی در تراز نشریات حرفه‌ای است. حیات با توزیع در سراسر کشور، مخاطبان گسترده‌ای از میان شخصیت‌های فرهنگی و سیاسی، دانشجویان و طلاب دارد.

متقاضیان برای اشتراک یک دوره ۹ شماره‌ای این مجله، مبلغ ۱۰هزار تومان را به کارت شماره ۶۱۰۴۳۳۷۰۵۸۰۹۲۵۱۹ ، حساب شماره ۳۸۳۶۶۷۲۹۶۲، شماره شبا (واریز اینترنتی) IR80 0120 0100 0000 3836 6729 62 به نام آقای حسن جعفری بانک ملت واریز کرده و مشخصات خود به هم‌راه شناسه پرداختی و کدپستی به ایمیل hayatmag.isu@gmail.com ارسال کنند. هم‌چنین علاقمندان برای پذیرش نمایندگی مجله و تهیه کتاب‌های ضمیمه حیات (با تخفیف ویژه برای تشکل‌ها و هیآت و...) می‌توانند با شماره 09133924967 تماس گرفته و یا به وبلاگ مجله به نشانی HayatMag.ir  و HayatMag.Mihanblog.com مراجعه کنند.

جانباز نبردند اگر در صفین
«سرباز» گذشته‌اند و «سربار» حسین ^{علیه‌السلام}
امروز اگر چشم به هم بگذاریم
جام است و لب و غروب این پیر خمین

 شمرِ هزار و سیصد سال پیش مُرد، شمرِ امروز را بشناس‏!
استاد شهید مرتضی مطهری

متن ذیل، بخش آخر کتاب «این جبهه نیرو ندارد» نوشته سید ابراهیم رئوف موسوی، فرمانده اسبق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام است که در ضمیمه شماره های 28 و 27 ماهنامه حیات، نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر گردیده است.

یك بار دیگر «چیزهای غربی»

فكر كنم شب آخری بود كه در هویزه بودیم، دوم فروردین 1386. ساعت حدودا یازده شب. مزار هم خلوت بود. بچه‌ها رفته بودند مقتل شهید علم‌الهدی برای مراسم وداع. من هم لابد دلیلی داشته ‌است كه با بچه‌ها نرفته‌ام. می‌رفتم بالا كه بخوابم، پسری شانزدهـهفده ساله مرا دید و پرسید این گنبد قضیه‌اش چیست؟ دستش را گرفتم بردم داخل مسجد، گفتم یك چیزی داریم به اسم معماری اسلامی... رفقایش داخل مسجد بودند. بچه‌های دبیرستانی تربت حیدریه آمده‌اند هویزه! می‌دانی چقدر راه است؟ باز هم بگو "یعنی چه شهدا زنده‌اند؟" بگذار حرفم را بزنم. حرفم را ادامه دادم كه: در معماری اسلامی دقت زیادی وجود داشته است. همان‌طور كه یك سمبه در اسلحه گاهی تا ده كاركرد مهم دارد، در معماری اسلامی هم اینگونه بوده است و یكی از كاركردهای گنبد این بوده كه صدا را منتقل می‌كرده، بلند‌گو كه نبوده است. گنبد‌سازی محاسبات ریاضی خاص خود را دارد.

متن ذیل، بخش سیزدهم کتاب «این جبهه نیرو ندارد» نوشته سید ابراهیم رئوف موسوی، فرمانده اسبق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام است که در ضمیمه شماره های 28 و 27 ماهنامه حیات، نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر گردیده است.

چیزهای غربی

فكر كنم شب آخری بود كه در هویزه بودیم، دوم فروردین 1386. ساعت حدودا یازده شب. فعلاً می‌خواهم حرف‌های سكولار بزنم. كاری با حقیقت هویزه و حضور شهدا و پذیرایی‌هایی كه از مهمانان می‌كنند ندارم. چه كار داری كه آنجا چه خبر است؛ شهدا چطور با ما رفتار می‌كنند؛ چقدر تحویل می‌گیرند و با دل بچه‌ها چه می‌كنند؟ من نمی‌خواهم راجع به اینها حرف بزنم. چه كار داری كه شهدا بچه‌ها را برای نماز شب بیدار می‌‌كنند یا نمی‌كنند؟ اصلاً چه كسی گفته بیدار می‌كنند. مگر نمی‌شود آدم خودش بیدار شود. بگذار من حرفم را بزنم. چه كار داری كه چه كسانی چه چیزهایی از شهید علم الهدی گرفته‌اند؟

 مردم می‌روند آنجا كه یاد شهدا بیفتند، مناطق جنگی را ببینند و بفهمند رزمندگان در چه شرایط سختی و در چه آب و هوایی می‌جنگیده‌اند. چه كسی گفته است كه آنجا خبرهای دیگری هم هست؟ اتفاقاً لابه‌لای افرادی كه رفته‌اند، می‌توانی كسانی را پیدا كنی که توجیه‌ات كنند آنجا خبر خاصی هم نیست، جز سرزمین‌های خاكی. خب، البته خوب است یادآوری آن دوران، اما نمی‌دانم بعضی‌ها چه اصراری دارند كه بگویند شهدا زنده‌اند و آنجا حاضر، و حقیقتی فراتر از آنچه به عقل ما می‌رسد آنجا جریان دارد؟ اصلاً چه كسی رفته است بررسی كند ببیند این نقل درست است كه امام رضا^{علیه‌السلام} در شلمچه به یاد كسانی كه خونشان در آنجا خواهد ریخت گریسته است؟ مگر خون عراقی‌ها هم آنجا نریخته؟ حالا گفته‌اند که آنجا قطعه‌ای از بهشت است و ملائكه رفت و آمد می‌كنند، شاید تعبیرات ادبی یا استعاره باشد.

متن ذیل، بخش دوازدهم کتاب «این جبهه نیرو ندارد» نوشته سید ابراهیم رئوف موسوی، فرمانده اسبق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام است که در ضمیمه شماره های 28 و 27 ماهنامه حیات، نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر گردیده است.

علم، اکنون، انقلاب

شما به عنوان یک مسلمان می‌دانید که آمادگی نظامی یکی از واجبات است. برای اینکه این تکلیف و مساله مورد تأکید اسلام را اقامه کنید، تلاشهایی می‌کنید و آمادگی نظامی را در خود و دیگران ایجاد می‌کنید. فرقی نمی‌کند کجای تاریخ و در چه شرایطی باشید. این نوع کار نظامی را با کار نظامی در طول 8 سال دفاع مقدس مقایسه کنید. چه تفاوتی می‌کند؟ در طول 8 سال دفاع مقدس، پرداختن به کار نظامی از این جهت نیست که یکی از توصیه‌های اسلام است. حفظ انقلاب اسلامی در گرو جهاد نظامی است.

برخی به علم و تلاش علمی و تولید علم دینی به عنوان یک امر مورد تأکید دین و یک امر مطلوب و لازم می‌نگرند. چون فرد مؤمنی است و دغدغة دین دارد، برایش مهم است که سخن اسلام در مورد اقتصاد روی زمین نماند و اقامه شود. و یا اینکه اگر دغدغة دینی‌‌اش کمتر باشد، به اقتصاد اسلامی به عنوان یک موضوع جالب و جذاب در حیطة اقتصاد می‌نگرد.

متن ذیل، بخش یازدهم کتاب «این جبهه نیرو ندارد» نوشته سید ابراهیم رئوف موسوی، فرمانده اسبق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام است که در ضمیمه شماره های 28 و 27 ماهنامه حیات، نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر گردیده است.

علم غربی، علم دینی

به مثال آشپزی باز گردیم. غذایی که از کتاب آشپزی آموخته بودید با پودری که از استخوان خوک تهیه شده بود، مطبوع‌تر می‌شد. در کتاب آمده بود که در مرحلة آخر دو قاشق از آن پودر را به غذا اضافه کنید. امّا شما که خود را ملزم به رعایت احکام و آدابی که در کتاب تغذیه در اسلام بود، می‌دانید از آن پودر استفاده نمی‌کنید، غذایتان کمی بد مزه می‌شود. امّا بالاخره شما را سیر می‌کند. امّا اگر گوشت خوک به عنوان مادة اصلی غذا به کار می‌رفت؛ یعنی گوشت خوک محور آن غذایی می‌بود که شما از کتاب آموخته بودید، باز هم البته می‌توانستید از گوشت خوک استفاده نکنید، امّا به چه قیمتی؟ به قیمت گرسنه ماندن. هیچ‌کس شما را مجبور نمی‌کند گوشت خوک را در آن غذا استفاده کنید، امّا اگر استفاده نکنید دیگر آن روش آشپزی به کارتان نمی‌آید. غذایتان خراب می‌شود. قبول ندارید؟ ربا را از نظام اقتصادی جامعه حذف کنید ببینید چه اتفاقی می‌افتد؟

متن ذیل، بخش دهم کتاب «این جبهه نیرو ندارد» نوشته سید ابراهیم رئوف موسوی، فرمانده اسبق بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام است که در ضمیمه شماره های 28 و 27 ماهنامه حیات، نشریه بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه السلام منتشر گردیده است.

معنی كار علمی

اگر تلقی ما از کار علمی این باشد که در علم با کشف درست و غلط و تعیین بایدها و نبایدها و یکسری قوانین و احکام و گزاره‌ها سر و کار داریم، این نتیجه درست است که حل گرفتاری‌های ما به حوزة عمل بر‌می‌گردد نه به حوزة نظر. همچنین اگر مقصود ما از فعالیت علمی آن‌چیزی باشد که در دانشگاه‌ها و مراکز علمی ما رایج است، باز هم این نتیجه درست است که کار علمی در حل مشکلات اثر خاصی ندارد.

بارها و بارها شنیده‌ایم که در دین اسلام و فقه ما، راجع به بزرگترین مسایل و کوچکترین امور سخن گفته شده است و واقعاً هم چنین است که فقه در مورد ریزترین امور نیز حجم انبوهی از قوانین بیان می‌دارد. کسی نمی‌تواند با دیدن مشکلات فقه را زیر سؤال ببرد، فقه ما با آن عظمت و غنی در مورد همه چیز احکام دقیقی ارایه می‌کند. توضیح دادیم که اگر به سه حکم از احکام فقه اسلام به صورت کاملاً ناقص عمل شود، دنیا چه بهشتی خواهد شد. به این ترتیب مشکلات را نمی‌توانیم به ضعف نظری در حوزة فقه برگردانیم. از این روست که می‌گوییم اگر تلقی ما از کار علمی آن چیزی باشد که اکنون در مراکز علمی جریان دارد، کار نظری تأثیری در حل مشکلات ندارد.

در مورد دانشگاه نیز همین‌طور است. برای اینکه معلوم شود مباحث علمی مطرح در دانشگاه تا چه حدی در ادارة جامعه مؤثر است، دانشگاه را در ذهنتان از جامعه حذف کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا کسی احساس می‌کند که پشتوانة تغذیة نظری و علمی قطع شده است و دیگر نمی‌توان جامعه را اداره کرد؟ مگر در دانشگاه‌ها و مراکز علمی، موضوعاتی که مورد بررسی و تحقیق قرار می‌گیرد، موضوعاتی مربوط به مشکلات جامعه و رشد و پیشرفت جامعه است؟ و اصلاً مگر مشکلات جامعه به واسطة ضعف‌های نظری و علمی پیش آمده است و مگر حل نشدن آن به خاطر «ندانستن»‌ هاست تا لازم باشد که دانشگاه آن ضعف‌های نظری را بر طرف سازد؟

اگر همین‌طور پیش برویم، در مورد جوامع دیگر نیز همین بحث قابل طرح است. مگر جوامع دیگر نمی‌دانسته‌اند که چه باید بکنند و چه نباید بکنند و سراغ علم رفته‌اند تا بفهمند چه اموری مطلوب است و چه اموری نامطلوب؟ آنها نیز برای خود خوب و بدهایی داشته‌اند و اموری را برای خود مطلوب و اموری را نامطلوب می‌دیده‌اند. مثلاً ثروتمند شدن خوب است و ربا برای ثرو‌تمند شدن لازم است. پس چه نیازی داشته‌اند که به سراغ علم بروند تا علم به آنها بگوید چه چیزی خوب و لازم و مطلوب است و چه چیزی بد و مضر و نامطلوب است؟ پس چرا به دنبال علم رفته‌اند؟ آیا اشتباه نکرده‌اند که به دنبال علم رفته‌اند؟‌ آیا واقعاً علم نقش زیادی در ادارة جامعه و مشخص شدن اهداف و دستیابی به آن داشته است؟ و آیا این یک توهم نیست که علم موجب پیشرفت و قدرت شده است؟

آری این یک اشتباه است که گمان کنیم علم بیانگر باید و نباید و خوب و بد است. این اشتباه است که علم را صرفاً مجموعه‌ای از گزاره‌ها و قواعد و قوانین بدانیم. علم اینها نیست، حتی علمی مثل حقوق نیز صرفاً مجموعة قوانین و احکام نیست. پس علم چیست؟

فرض کنید مادرتان به مسافرت رفته است و شما در خانه تنها هستید. گرسنه می‌شوید، مواد خام مختلفی در خانه یافت می‌شود. اما متاسفانه شما آشپزی بلد نیستید. امّا گرسنگی هر لحظه فشارش بیشتر می‌شود. کتاب تغذیه در اسلام را بر می‌دارید و شروع به خواندن می‌کنید. چقدر جالب است. در مورد انواع خوردنی‌ها روایت دارد. خرما فواید زیادی دارد، خوردن تخم مرغ در شب مکروه است، نمک خوردن ابتدای غذا مستحب است، گوشت خوک حرام است و... حجم انبوهی از خوب و بد و حلال و حرام و مستحب و مکروه راجع به خوردنی‌ها یاد می‌گیرید. خب، حالا وقت آن شده است که غذا بپزید، آیا می‌توانید؟ از کتاب تغذیه در اسلام مطالب و احکام مفید زیاد و جالبی در مورد غذاها یاد گرفته‌اید، اما آیا یاد گرفته‌اید که چطور غذا بپزید؟ نیاز اصلی شما که طرز پختن غذا بود، بی‌پاسخ مانده است.

گرسنگی فشارش بیشتر می‌شود. کتاب آموزش آشپزی را بر می‌دارید، مواد مورد نیاز: برنج،روغن، نمک، لوبیا، و... طرز تهیه (برای سه نفر) «ابتدا» نصف پیمانة معمولی لوبیا و دو پیمانه برنج را شستشو بدهید؛ «سپس» دو پیمانه آب در زودپز و چهار پیمانه در قابلمه بریزید؛ «بعد» لوبیا را در زودپز ریخته درب آن را ببندبد و روی شعله مستقیم به مدت یک ساعت و پانزده دقیقه قرار دهید، قابلمه را نیز روی شعله مستقیم قرار دهید؛ پس از جوشیدن آب، برنج را به آن اضافه کنید؛ «سپس» سه قاشق غذا خوری روغن، یک قاشق چای خوری نمک و... .

کتاب تغذیه در اسلام خوب و بد و حلال و حرام به شما می‌گفت، ولی کار شما را راه نمی‌انداخت. کتاب آشپزی حتی یک خوب و بد و حلال و حرام به شما نگفت، اما «نحوة» پختن غذا را به شما یاد داد. به شما یاد داد که «چگونه» غذا بپزید. این مثال را خوب به یاد داشته باشید که بحث مهمتر و اصلی راجع به آن باقی مانده است.

شما در کار نظری و علمی قرار نیست بگویید فقر و فساد و تبعیض مطلوب نیستند. در تحقیقات علمی قرار نیست بفهمید شایسته‌سالاری لازم است و فامیل‌سالاری مضر است و... شما در کار نظری و علمی به دنبال این هستید که چطور فقر و فساد و تبعیض را از میان ببریم؟ «چطور» و با چه روش و الگویی عدالت را در جامعه پیاده کنیم، به چه «نحوی» با رانت‌خواری و فامیل‌سالاری مبارزه کنیم؟ با چه مدلی شایسته‌سالاری را در جامعه نهادینه کنیم. «چطور» ربا را از جامعه حذف کنیم و به چه روشی قرض‌الحسنه را محور مناسبات اقتصادی جامعه قرار دهیم؟

آری معنی کار علمی این است و با این معنی، اصولاً تفکیک مشکلات به عملی و نظری غلط است. هر مشکلی از هر سنخی و در هر جایی باشد یک صورت و بعد نظری دارد که در واقع پرسش از راه و روش و نحوة حل آن مشکل می‌باشد و پاسخ به آن، نحوه حل مشکل را برای ما بیان می‌کند.